آوای فردا طی گزارش نوشت: بررسی روند چند سال اخیر نشان میدهد که پس از توقف کامل برگزاری کنسرتها در سال ۱۳۹۹ بهدلیل همهگیری ویروس کرونا، تعداد اجراها بهتدریج افزایش یافته است. سال ۱۴۰۰ با ۲۰۳۴ اجرا آغازگر دوره جدیدی برای صنعت موسیقی بود و در سالهای بعد نیز این روند با رشدهای ۵۰ درصدی و ۴۵ درصدی در سالهای ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ ادامه یافت. اما در سال ۱۴۰۳، میزان رشد به ۲۶ درصد کاهش پیدا کرده است؛ نشانهای که برخی تحلیلگران از آن بهعنوان آغاز تثبیت یا حتی کندی رشد یاد میکنند.
رشد تکآهنگها، رکود آلبومها
در کنار کنسرتها، تولید آثار موسیقایی در قالب تکآهنگها و آلبومها نیز بخش قابل توجهی از فعالیتهای این صنعت را به خود اختصاص داده است. طبق آمار رسمی، در یازده ماه نخست سال ۱۴۰۳، تعداد ۴۷۱۵ مجوز برای انتشار تکآهنگ صادر شده که نشاندهنده جایگاه ویژه این قالب در میان مخاطبان امروز موسیقی است. سهولت دسترسی، هزینه پایین و سرعت بالا در انتشار، از جمله عوامل گرایش هنرمندان به این قالب است.
در حوزه آلبوم، با وجود صدور ۲۲۳ مجوز، هنوز هم این فرمت موسیقی نتوانسته جایگاه پیشین خود را بازیابد. نکته قابل تأمل اینکه در دیماه امسال، هیچ مجوزی برای انتشار آلبوم صادر نشده است؛ مسئلهای که میتواند نشانهای از رکود در این بخش تلقی شود. همچنین ۱۶۰ نماهنگ نیز در سال جاری موفق به دریافت مجوز شدند.
مخاطب در حاشیه گرانی بلیت و پدیده پلیبک
در حالیکه آمارها از افزایش کمی در اجراهای موسیقی حکایت دارند، کیفیت و دسترسی عمومی به این رویدادها موضوعی است که کمتر به آن پرداخته شده است. قیمت بلیت کنسرتها در سال ۱۴۰۳، از حدود ۲۰۰ هزار تومان آغاز شده و در مواردی تا بیش از یک میلیون تومان نیز رسیده است. با میانگین بهای ۶۵۰ هزار تومان در تهران، یک خانواده چهار نفره برای حضور در یک کنسرت باید حدود ۲.۶ میلیون تومان هزینه کند. این رقم معادل بیش از ۲۰ درصد حداقل حقوق ماهانه یک خانواده است؛ موضوعی که به گفته بسیاری از کارشناسان، به حذف طبقه متوسط از دایره مخاطبان موسیقی منجر خواهد شد.
از سوی دیگر، پدیده «پلیبک» یا لبخوانی در کنسرتهای پاپ، چالشی جدی برای اعتبار و کیفیت اجراها به شمار میرود. انتشار مکرر ویدیوهایی از اجراهایی که خواننده حتی لب هم نمیزند یا همزمان با تحرک شدید، بدون افت صدا میخواند، سبب انتقادات فراوانی در فضای مجازی شده است. گرچه برخی برگزارکنندگان این شیوه را راهکاری برای مدیریت هزینهها و تضمین کیفیت میدانند، اما از منظر مخاطب که بهای بالایی برای بلیت پرداخته، این رفتار غیرقابل پذیرش و نیازمند نظارت جدی است.
صنعت موسیقی ایران در سال ۱۴۰۳ گرچه با رشد در اجراهای صحنهای و تکآهنگها همراه بوده، اما چالشهایی چون گرانی، شکاف طبقاتی، افت کیفیت برخی اجراها و کمتوجهی به آمارهای رسمی، نشان میدهد که مسیر توسعه این هنر نیازمند نگاه دقیقتر، سیاستگذاری هوشمندانهتر و حمایت جدیتر از سوی مسئولان فرهنگی است.
منبع آوای فردا
دیدگاه ها بسته شده اند.
دیدگاه ها بسته شده اند.